267. Op proef

Na de kaart-verrassing van gisteren was ik vandaag weer eens in het zuiden van Limburg: het Drielandenpunt. Om het geheugen weer even op te frissen: op dat punt op de Vaalserberg komen Nederland, België en Duitsland samen en het is tegelijkertijd ook nog het hoogste punt van Nederland met een hoogte van 322,5 meter (het eerste gedeelte van deze info zal over het algemeen wel bekend zijn, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het aantal hoogtemeters niet bij iedereen in het hoofd zat 😁).

Heel leuk allemaal, wat deed je daar?
Het was niet de eerste keer en het zal zeker ook niet de laatste keer zijn geweest dat ik daar was, dus ja, waarom hier nu dan een verhaal aan wijden?
Nou, dat heeft te maken met de vele ‘50’-ideeën die een tijdje geleden uit de hoge hoed van Jan-Willem kwamen. Want één daarvan was 50 keer de Vaalserberg op fietsen!
En dat idee stond me destijds eigenlijk gelijk wel al aan. Want naast dagen achter elkaar op de fiets zitten, lange afstanden afleggen en figuurtjes/cijfertjes fietsen, hoort meerdere keren een berg beklimmen er natuurlijk ook gewoon bij (nou ja, ‘berg’…. 😊).

Dus ik in alle vroegte op pad via de A50…. ha, ha, nee, dat zou de verkeerde kant op zijn. Nee, via de A2 en A(19)76 kwam ik uiteindelijk in Vaals terecht.

Maar ben je dan nu vandaag al gelijk 50 keer omhoog gegaan?
Nee, ik heb geleerd van het verleden: eerst maar eens testen of dit idee ook wel door mij daadwerkelijk te realiseren is.

Dus onder aan de berg mijn auto geparkeerd en toen begonnen aan de 1e beklimming. Het was nog lekker rustig om 6:15 uur (ja, ik was ‘op tijd’ vanuit huis vertrokken), dus ik kon in alle stilte mijn eerste hoogtemeters maken. Als ik de viaducten over de snelwegen niet mee tel, was het toch best wel al weer een tijdje geleden dat ik echt had geklommen: juni vorig jaar bij de Stelvio…

Normaliter kan het best wel druk zijn op de top, maar op dit tijdstip was er natuurlijk nog niemand te bekennen. Maar gelukkig was het Drielandenpunt er wel! 😂

Daarna ben ik afgedaald naar België, waar ik bij kapelleke St-Anne mijn fiets 180 graden heb omgekeerd:

Vervolgens ben ik weer terug naar het Drielandenpunt gepeddeld. En dat klinkt op zijn Frans toch net weer ietsje chiquer: 😉

Ik was in eerste instantie niet van plan om ook de afslag naar Duitsland te pakken, aangezien er op het begin een stuk gravelpad ligt:

Ik wil uiteraard niet riskeren dat ik hierdoor een lekke band krijg. Maar op internet las ik diverse opmerkingen van mede wielrenners dat het op de racefiets best goed te doen was. Dus ja, dan toch maar een keertje proberen. 😉 Uiteindelijk viel het me niet tegen, al had de regen van afgelopen week sommige delen echt veranderd in blubberzooi. Maar eens goed over nadenken of ik de beklimming vanuit Duitsland toch wil toevoegen aan deze challenge.

En deze dag had ook nog een leuk einde, want op het Drielandenpunt kwam ik ‘geheel toevallig’ nog twee bekende wielrenners tegen:

Uiteindelijk ben ik 25(!) keer de Vaalserberg op en af gegaan! Want ja, als je hier dan toch bent…. 🤣

En de conclusie van deze proef: 50 keer omhoog (op de racefiets in 1 dag! 😊) wordt echt wel een hele flinke uitdaging! Maar dan denk ik maar gelijk aan wat Pippie altijd zei: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan” 😅

De eerste stap is in ieder geval gezet: de ‘data’ is verzameld. Nu is het tijd om dit verder uit te gaan werken en er een mooi fietsplannetje van te gaan smeden!