182. Toch nog 1

Afgelopen dinsdag dacht ik dat ik mijn laatste verhaal van 2024 had geschreven, maar ik moet toch nog even iets kwijt: de dagen daarna was ik niet ‘ziek ziek’, maar voelde me wel flink belabberd. En dat uitte zich voornamelijk in ontzettende vermoeidheid en misselijkheid.

Om maar met de conclusie te beginnen: ik had mezelf geen hersteltijd gegund.

Aan de afstand lag het niet, want ik heb wel eens vaker 140-150 km op 1 dag gefietst. Zelfs twee maanden geleden nog, tijdens onze Elfstedenfietstocht. Alleen zitten er toch nog best wel wat verschillen tussen deze twee ritten. Om er maar een paar te noemen: 

• De temperatuur was vergelijkbaar, beide rond de 3-5 graden boven nul, maar de hele tijd met natte kleren fietsen is toch niet zo heel fijn
• Deze keer had ik een rugzak vol met onder andere bidons met drinken. Dat begint je rug op een gegeven moment ook wel te voelen
• Verder had ik minder en kortere pauzes genomen, want ja, ik wilde op tijd op het feestje zijn 🥳
• De dag ervoor bestond uit in de tuin werken, kerstboom opzetten en tot ’s avonds laat Sinterklaas vieren (met slechts 5 uurtjes slaap als gevolg), dus een ‘rustige dag ter voorbereiding’ was het ook niet helemaal
• En ja, die treinreis en daarmee wederom later dan normaal in bed was ook qua herstel misschien niet het meest optimale 🤪
• En last but not least: ik miste nu natuurlijk ook nog de gezelligheid van Marcel 😉

De dagen erna was het ‘business as usual’: vroeg opstaan, werken, fietsen en alle andere zaken. Daarnaast kreeg ik vanaf dinsdagavond ook nog wat last van een drukkend gevoel bij mijn hartstreek. Normaal zou ik daar niet zo op letten maar nu met die CT scan in aantocht was ik hier wel meer mee bezig. Nogmaals: ik ga er nog steeds van uit dat er niks aan de hand is, maar ik zal ook wel blij zijn als ik dat over een maand van de cardioloog te horen krijg. Nog eventjes geduld…

Man, man, man, ik heb nog nooit zoveel overdag gegeeuwd! 🥱 🥱 🥱 🥱

Heb ik dan nu spijt van de fietstocht?
Nee, dat zeker niet! Een volgende keer (en die gaat er echt nog wel een keer komen) moet ik het er voor en na ‘gewoon effe’ beter inrichten. En dan niet zoals altijd op mijn werk 13 verdiepingen met de trap omhoog, maar misschien gewoon eens voor deze ene keer de lift nemen. 😅
En dit alles zullen mijn gezinsleden ook zeer waarderen, want die hebben er ook zeker last van gehad dat ik me niet lekker voelde. En dat is natuurlijk helemaal niet de bedoeling. ☹

Goed, weer een leermomentje erbij. Je bent nooit te oud om te leren zullen we maar zeggen. En velen zullen nu denken: “Ja, da’s logisch. Ge zijt ook nie meer de jongste” 😂 Maar ik moet er toch zelf achter komen. En weet je, als je niks onderneemt dan loop je ook niet tegen zulke dingen aan. Al leert de één er wat sneller van dan de ander. 😄

Nou, toch nog mooie inzichten zo aan het einde van het jaar! 😊 Fijne dagen en op naar 2025!