181. Op de valreep

Zoals in mijn vorige verhaal geschreven mag ik van de sportarts nog blijven fietsen als ik mijn rikketik maar niet op z’n hardst laat pompen.

Uiteraard was ik blij om dat te horen, ook omdat we een aantal weken geleden een uitnodiging hadden gekregen voor een feestje in Zeeuws Vlaanderen: of we langskwamen om één van mijn trouwste lezers te feliciteren met haar 50e levensjaar (nee, Sarah ziet ze echt pas over een jaartje 😉). En toen bedacht ik in al mijn enthousiasme dat het wel weer eens leuk zou zijn om te gaan fietsen. En deze keer bedoel ik niet ‘in Zeeuws Vlaanderen’, maar ‘naar Zeeuws Vlaanderen’! 😄

Zo richting het einde van het jaar had ik dan toch nog een leuk fietsritje voor de boeg.

Dit idee is trouwens niet helemaal nieuw, want ik heb deze route een aantal keer eerder afgelegd. Al is dat wel weer even geleden, bijvoorbeeld in 2015:

Schattig he, dat kleine grut! 😊

Zoals je op de foto kunt zien zat mijn kartonnen fietsplankje met de routebeschrijving toen stevig op het stuur. En in het kader van ‘Wie wat bewaart, die heeft wat’: de A4-tjes lagen nog steeds in de kast:

Deze waren uiteindelijk toch nog wel handig, want hoe makkelijk Google maps tegenwoordig ook is, hij kent niet alle fietspaden even goed, en stuurt je dan bijvoorbeeld met een omweg weer naar de weg waar je net vandaan kwam.
Ik moest trouwens wel erg lachen toen ik al die aantekeningen zag. Lekker goed voorbereid Peter! 😁

Terwijl iedereen zondagochtend nog op 1 oor lag vertrok ik in alle vroegte vanuit Geldrop. Deze keer zonder plankje, eens kijken hoe goed mijn geheugen nog was (ok, ok, ik geef toe: én met Google maps als ‘oplettend hulpje’ 😅).

Het eerste gedeelte was bekende pad aangezien dit ook de route naar mijn werk is, dus dat kon ik met mijn ogen dicht doen. Het stuk daarna leek het wel of ik nog steeds mijn ogen gesloten had, want het was overal pikkedonker en sinds mijn vertrek regende het continu. Dat was toch niet helemaal een groot succes. Na twee uur stopte gelukkig de regen, maar mijn handschoenen waren al zo doorweekt dat het water er uitliep toen ik mijn handschoenen aan het uitwringen was. Ok, leermomentje: volgende keer naast een droge broek ook maar droge handschoenen meenemen! Want daarna nog urenlang met kleddernatte handschoenen fietsen is niet echt heel fijn. 🤪

Na deze korte stop ging ik verder richting het westen om uiteindelijk de grens bij België over te steken, want de kortste route om Zeeuws Vlaanderen te bereiken is via onze zuiderburen. Toen ik de eerste keer deze fietsroute reed had ik van tevoren niet zo’n hoge pet op van de Belgische fietspaden. Ik kan me nog herinneren dat het me destijds uiteindelijk toch meegevallen was. Nou, ik kan je vertellen: volgens mij is er sindsdien geen enkel onderhoud meer gepleegd. ☹ In plaats van strak asfalt liggen er betonnen platen die hun beste tijd echt wel gehad hebben. En ook de ‘niet geheel vlakke’ tegels waar je als fietser overheen gaat zijn een ‘uitdaging’. Nu werd het fietsen daarnaast natuurlijk ook nog bemoeilijkt door de vele bladeren, takken, blubber en plassen. Maar zowel fiets als zijn berijder hielden kranig stand! 💪

Na een paar uur kwam ik in Turnhout aan. Het was onderhand al licht geworden, maar ja, op een zondagochtend is het nog steeds erg stil. Via verschillende dorpjes zoals Oostmalle en Westmalle (inderdaad: van het trappistenbier uit de Abdij van de Trappisten) kom je uiteindelijk in Antwerpen terecht.
En het voordeel met de fiets in Antwerpen: je hebt geen last van files! 😂
Het nadeel: je moet wel door het centrum heen, want om in Zeeuws Vlaanderen te komen moet je ergens het water over of onder. En in Antwerpen is er voor voetgangers de Sint-Annatunnel, en die ligt niet aan de rand van de stad! 
Bij deze tunnel is een lift aanwezig, maar naar beneden met de twee lange houten roltrappen is toch ook wel een leuke ervaring:

Wat alleen niet zo handig was: roltrap nummer 2 stond stil. Nou ja, fietsje optillen en rustig naar beneden lopen. Daarna stapvoets onder de Schelde door om vervolgens met twee (werkende!) roltrappen terug naar het aardoppervlak te gaan.
En daar was het een mooi moment om mijn bammetjes op te eten en tegelijkertijd een aantal appjes te sturen dat alles nog steeds ok was:
   

En dan is het ‘alleen nog effe’ naar Zeeuws Vlaanderen. Maar ja, dan heb je er al 100 kilometer opzitten en zoals iedereen onderhand wel al weet: in Zeeland waait het altijd! Nu had ik deze keer wel wat geluk, want de tegenwind was iets minder krachtig dan voorspeld. Hoe dan ook, de laatste kilometers gingen toch niet helemaal soepel meer, maar ik heb het gehaald! 💪

Al moest ik deze keer mijn aankomst wel in mijn eentje vieren, want er stonden geen kinderen op mij te wachten! 😉

Schone kleren, toilettas, winterjas, schoenen én het cadeautje voor de jarige waren in november (met de auto) al vooruit gereisd, dus na het douchen ging ik helemaal fris en fruitig (zo ver je dat kunt zijn na 145 km fietsen…) naar het feestje.

Maar hoe leuk het ook was, er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En tsja, op de fiets terug naar huis zat er even niet meer in. Dan maar met het openbaar vervoer. En toen moest ik gelijk aan mijn studententijd denken, want dat was destijds altijd een flinke onderneming. Daar komt ie: eerst met de bus, dan met de boot, met de bus, met de trein, met een andere trein, met nog een andere trein, en ten slotte met de bus! Ja, als student reisde je wat af!😄
Nu is de boot al geruime tijd vervangen door de Westerscheldetunnel, maar op zondagavond rijden er niet zo heel veel bussen rond. Nu was Bas zo aardig om mij “naar d’n overkant” te brengen, dus het eerste gedeelte verliep zeker vlotter.
Vanaf het station in Goes en een aantal overstappen kwam ik uiteindelijk in Eindhoven aan, om daarna nog ‘soepeltjes’ de laatste kilometers naar huis te fietsen.

Zo, het is uiteindelijk toch nog een lang en gezellig verhaal geworden. 😊 Een mooie afsluiter van een geweldig (fiets)jaar!