180. Peilstok

Afgelopen maandag heb ik weer eens een apk-tje laten uitvoeren. Niet bij de auto, maar bij mezelf! 😉

Ik heb zo’n sportmedisch onderzoek twee keer eerder gedaan, in 2019 en 2020, beide ter voorbereiding op de Alpe d’HuZes. Ik heb het net nog even opgezocht en hierover heb ik in verhaal 2 en verhaal 33 geschreven. Jeetje, dat lijkt alweer een eeuwigheid geleden!

Deze keer was er niet echt een hele speciale reden, ik was gewoon benieuwd hoe ik er op dit moment voor sta. We zijn toch al weer wat jaartjes verder, dus hoe ver zou de aftakeling gevorderd zijn? 😂

Allereerst begonnen ze met de standaard metingen zoals lengte, gewicht, Hb, bloeddruk, je ogen en een ECG.
De eerste ging nog met de ouderwetse meetlat aan de muur. En daar kwam 1,67 uit (en nee, ik stond niet op mijn tenen!! 😄). Op zich niet heel schokkend, ware het niet dat het 1 cm langer was dan 4 jaar geleden. En dat geloofde ik niet helemaal, want op mijn leeftijd ga je eerder richting krimpen dan nog extra groeien. Maar goed, ik wilde hier niet een hele discussie over gaan voeren met de dame in kwestie, dus heb het maar even zo gelaten. 😊
De andere metingen waren naar verwachting. En dat vond zij blijkbaar ook, want ik mocht weer terug naar de wachtkamer.

Daarna was het tijd voor de inspanningstest en ademgasanalyse. Oftewel: mondkapje op en fietsen met die hap. Gelijkmatig werd de weerstand verhoogd en werd er van alles gemeten. En ja, op een gegeven moment zeggen je benen: “Het is leuk geweest, wij kunnen niet meer. Zoek het maar lekker uit!”. Vervolgens is het nog een paar minuten uitfietsen om ook de herstelperiode in kaart te kunnen brengen.

Na het douchen werd ik bij de sportarts geroepen en over het algemeen zag het er allemaal goed uit. Mijn fietstest was zelfs iets verbeterd ten opzichte van 4 jaar geleden. En dat terwijl, aldus de arts, je wel weer een paar jaartjes ouder bent.... ja, ja, duidelijk meer grijze haren, dat wel, maar met mijn beentjes is nog niks mis. 💪

So far so good, want toen keek hij even verder op zijn scherm en bij de maximale inspanning zag hij iets ‘dubieus’.

Ik moest me verder geen zorgen maken, maar hij ging het toch nog even met de sportcardioloog bespreken. Ik zou er wel van horen.
Uiteindelijk ging ik met een beetje dubbel gevoel weer naar huis: alles in orde, behalve …. Nou ja, maar even niet druk over maken. Eerst even afwachten wat de cardioloog te zeggen heeft.

Woensdag eind van de middag zat ik nog in werkoverleg en werd ik gebeld door een onbekend nummer. Dus ik dacht: aha, dat is de sportarts om mij te vertellen dat er geen vuiltje aan de lucht is. Maar niets was minder waar: het was onze eigen apotheek met de mededeling dat ze een medicijn ging bestellen die ik dan moest innemen twee uur voordat ik de CT scan ging laten maken …….. Euhhhhhhhhh………… Ik weet helemaal niks af van een CT scan! Dit vond ik dan weer ‘dubieus’!🤪 Na een paar checkvragen bleek het toch echt voor mij bedoeld te zijn en had de apotheek niet per ongeluk een verkeerd iemand gebeld. 😁

Een uur later kreeg ik een telefoontje van de sportarts en op zakelijke toon gaf hij aan dat de cardioloog inderdaad voor de zekerheid nog een CT scan van mijn hart wilde laten maken “om mogelijke vernauwingen van de kransslagaders in beeld te brengen”. Maar hij herhaalde dat ik me geen zorgen hoefde te maken. ’s Avonds kreeg ik vanuit het ziekenhuis een mail met de ingeplande afspraak: 7 januari word ik daar verwacht. En dat zorgde dan ook wel weer voor een beetje rust in mijn hoofd, want het feit dat ze niet gelijk een ambulance naar ons huis hadden gestuurd om me op te komen halen, maar een afspraak lieten inplannen voor in januari gaf toch ook wel aan dat zij zich in ieder geval geen zorgen maakten. 😊

Ik mag de komende tijd nog blijven fietsen als het maar even niet op mijn maximale hartslag is. En het bezoek aan de bloedbank vanochtend was ook geen probleem (maar toen ik daar de woorden ‘hart’ en ‘CT scan’ noemde gingen er wel wat alarmbellen af en werd (terecht!) bij de dienstdoende arts nagevraagd of ik mocht doneren. En dat mocht gelukkig!).

Af en toe jezelf laten onderzoeken is helemaal niet verkeerd: je kan iets hebben zonder dat je het ziet / merkt / voelt. Maar in mijn geval ga ik er vanuit dat er niks aan de hand is. Het onhandige is nu wel dat ik anderhalve maand op de uiteindelijke uitslag moet wachten. 😉