184. Pak van mijn hart

Gisteren was mijn gesprek bij de cardioloog. Op basis van het sportmedisch onderzoek eind november, het bloedonderzoek net voor kerst, de CT scan vorige week en het ECG-tje net voor de afspraak kwam hij tot de conclusie dat er gelukkig niks aan de hand was met mijn hart! Er was geen verkalking te zien en mijn hart en bloedvaten waren allemaal in goede conditie!! 💪 (en dat voor een bijna 50-jarige! 😅)

Dus dat was een grote opluchting. Ook al werd er in november gezegd dat ik me geen zorgen hoefde te maken, ik moet toegeven dat de laatste weken de ‘Stel dat… ’-scenario’s wel in mijn hoofd voorbij kwamen. Maar gelukkig was geen enkele ervan de werkelijkheid! Zoals Bas gisteren ook schreef: “Ha Peter, ‘hart’stikke goed nieuws! 🙂”

Er was echter 1 maar: als ‘bijvangst’ had de cardioloog nog wel wat plekjes op mijn longen gezien. Hij verwacht niet dat het iets ernstigs is, maar voor de zekerheid wilde hij toch dat er een longarts naar zou gaan kijken. De uitnodiging zal ik binnenkort wel in mijn mailbox krijgen en dan horen we wel wat de vervolgstappen zullen worden. Vooralsnog ga ik ‘gewoon’ uit van een goede afloop.

Om het gesprek nog positief te eindigen gaf de cardioloog aan dat ik me qua fietsen nu niet alleen maar hoefde te beperken tot duurtrainingen. Dus de fiets-ideeën die ik momenteel heb mag ik lichamelijk gezien gaan doen. Maar dat wil trouwens niet zeggen dat ze ook allemaal werkelijkheid gaan worden. Het begint met dromen: eerst bedenken wat je nog graag zou willen de komende jaren, erover dromen. En daarna bedenken of deze dromen ook echt wel realiseerbaar zijn… 😉

Tot slot, om nog even terug te komen op dat bloedprikken net voor kerst: dat was ook wel weer een ‘bijzondere gebeurtenis’. Even de situatie schetsen: het is maandagochtend 8 uur, twee dagen voor kerst. Het is buiten pikkedonker en het bloedprikken vindt plaats in een klein buurtcentrumpje. Er is op mij na niemand in het gebouw (het klinkt op deze manier spannender dan het in het echt was hoor 😁). De ‘bloedprikster’ roept je binnen in de ‘bloedprik’-kamer. Je geeft haar het ‘bloedprik’-formulier, ze kijkt erop, legt een aantal buisjes neer, pakt de naald en …….. haalt haar telefoon uit haar zak!! En zonder verder iets te zeggen gaat ze op haar telefoon heen en weer scrollen! Na een tijdje pakt ze nog een buisje met een andere kleur dop en legt ze die tussen de buisjes neer en zegt dan: “Ja, dit buisje heb ik nog niet zo vaak gebruikt, dus moest even opzoeken in welke volgorde de buisjes moesten liggen”……… Euh…… ok……. Ik was in ieder geval blij dat ze niet ging opzoeken hoe ze ook alweer bloed moest afnemen! 🤪

Ik stap zo meteen op de fiets voor mijn afspraak bij de bloedbank. Eens kijken of ze daar deze keer ook hun telefoon erbij pakken! 😊