185. Toch net anders

Let op: dit wordt een raar en dubbel verhaal. 😊

Als ik een verhaal schrijf is het bij mij niet zo dat ik achter de laptop ga zitten en binnen een uur een mooi verhaal op het scherm heb staan. Zinnen ontstaan gaandeweg. Dat gebeurt bij mij op elke plaats op elk moment. Of ik bedenk opeens een bepaalde overgang van onderwerp naar onderwerp of er komt ineens een leuke titel in mij op. En zo groeit mijn verhaal beetje bij beetje totdat ik uiteindelijk een mooi samenhangend geheel heb met een bijpassende titel.

En zo was het ook in dit geval: zoals in mijn vorige verhaal geschreven werd ik door de cardioloog doorverwezen naar de longarts. De dag erna kreeg ik allerlei e-mails met afspraken voor verschillende onderzoeken en het uiteindelijke gesprek met de longarts. Deze laatste was gisterochtend en om ‘s middags gelijk een verhaal te kunnen plaatsen had ik de afgelopen twee weken hierover al het volgende op papier gezet:

********************************************************************

Nou, mijn bezoek aan de longarts zit erop: niet alleen mijn hart maar ook mijn longen zijn nog gelukkig in goede staat.

Om tot deze conclusie te komen had de longarts wel eerst nog wat onderzoeksresultaten nodig: vorige week maandag weer 4 buisjes bloed ‘ingeleverd’ en op vrijdag wederom een CT scan laten maken. Voor een ‘ervaringsdeskundige’ zoals ik was dit onderhand een peulenschil. 🤪 Ik had wel eerst naar het ziekenhuis gebeld of deze scan ook echt wel nodig was, want ja, twee weken daarvoor had ik ook al op die bank gelegen. Uiteindelijk werd ik teruggebeld met de mededeling dat op de 1e scan niet alles stond wat betreft mijn longen, dus het verzoek om er toch nog één te laten maken. Ok, geen enkel probleem! 😉

Na de CT scan ben ik, in het kader van ‘Nu ik er toch ben’ en 'Wie niet waagt die niet wint', naar de afdeling Longgeneeskunde gelopen en gevraagd of ze het longfunctie onderzoek op dat moment al konden uitvoeren in plaats van de week erna (oftewel, afgelopen dinsdag). De vrouw achter de balie gaf in eerste instantie aan dat het echt niet kon, maar ik denk vanwege mijn lieve glimlach (én het gesprek met haar collega die het onderzoek zou uitvoeren) mocht ik toch efkes tussendoor. Dus dat was weer ‘een staaltje vakmanschap’. 😁

**********************************************************************

Hierna had ik een mooie overgang geschreven naar mijn nieuwe fietsuitdaging, zodat ik deze dan ook gelijk met jullie kon delen.

Maar het liep gisteren toch net iets anders dan gehoopt/gedacht. Om jullie niet langer in spanning te houden: ik heb wel iets, maar het is niet ernstig!

Ik heb sarcoïdose. Voor diegenen die het niet kennen: dit is een zeldzame ziekte waarbij ontstekingen in je lichaam ontstaan. En in mijn geval is dat dus in mijn longen. Tot nu toe is de oorzaak van deze ziekte onbekend en bestaat er geen specifieke medicatie voor. Wat ze soms voorschrijven zijn ontstekingsremmers, zoals Prednison.
Het klinkt allemaal ernstig, maar het goede nieuws is dat ik een milde vorm heb en gewoon nog alles mag blijven doen. Ik hoef me hiervoor vooralsnog ook niet te laten behandelen. En patiënten met sarcoïdose hebben verder een normale levensverwachting.
Eind februari heb ik een afspraak bij de oogarts ingepland gekregen om te laten checken of daar toch geen ontstekingen zitten. En over een half jaartje wil de longarts me terug zien om te kijken hoe het er dan voor staat.

Waar ik dus heen naar het ziekenhuis fietste met een onbezorgde ‘Er zal wel niks aan de hand zijn met mijn longen’-gedachte, zat ik terug op de fietsje met een raar en dubbel gevoel: ‘Het is niet ernstig, maar toch zit er iets’.
Ik zit niet bij de pakken neer, maar het moet wel allemaal even landen. Wat me wel vooral gerust stelt is dat ik niet vanwege klachten naar de huisarts/cardioloog/longarts ben gemoeten, maar omdat ik zelf een sportmedisch onderzoek heb laten uitvoeren. En dit is er dan uitgekomen.
Ik heb er nu een nachtje over geslapen. Het rare gevoel is uiteraard nog niet helemaal weg, maar dit is wat het is.

Om dit verhaal toch nog met een glimlach af te sluiten: wees niet bevreesd, binnenkort horen jullie echt wel wat ik van plan ben te gaan doen! Nog een moment geduld alstublieft, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen. 😂  
En de foto die ik vorige week al had gevonden (met de bijbehorende tekst: “Met alle resultaten op zijn scherm liet de longarts dus weten dat het allemaal in orde was. Ik schreeuwde niet mijn longen uit mijn lijf van blijdschap, maar ik was er uiteraard wel ontzettend blij mee”) gaat voor nu even de ijskast in. Die kan ik dan mooi gebruiken als ik mijn nieuwe fietsavontuur volbracht heb. 😁