196. Na gedane arbeid

… is het goed rusten!

Op zich is deze uitdrukking redelijk duidelijk zou ik zeggen. Ik moest dan ook wel glimlachen om de uitleg die ik hierover op Google vond: “Het besef zijn taak vervuld te hebben geeft de gemoedsrust die de noodzakelijke voorwaarde is voor het genieten van lichamelijke rust!” 😁

Maar goed, welke arbeid heb ik dan ‘gedaan’?

Nou, het was weer eens tijd voor een fietsritje in Limburg. Normaliter ga ik op zondagochtend, maar ja, morgen kan dat natuurlijk niet, want dan moeten de moeders in het zonnetje gezet worden. 😊

En daar stond ik dan weer in alle vroegte. De eerste 25 kilometer had ik het rijk voor mezelf alleen, maar na ongeveer een uur begon ook Limburg te ontwaken. Gaandeweg begon het drukker te worden met zowel auto’s als andere fietsers.

Super irritant, wat doen ze allemaal op ‘mijn’ route! 😂

Maar er zijn gelukkig ook nog klimmetjes waar niet iedereen zich aan waagt, zoals bijvoorbeeld de Eyserbosweg:

(ja, daar waar de weg ophoudt/waar je de weg niet meer ziet, daar kwam ik vandaan 😉)

Hoe mooi het uitzicht ook was, ik moest daarna toch echt weer mijn weg vervolgen:

Bij de laatste beklimming van vandaag kreeg ik een flashback van de Alpe d'HuZes: met z’n allen de berg op, ieder op zijn eigen tempo, de meesten in stilte, de een wat soepeler dan de ander omhoog….

Uiteindelijk heb ik het wederom onder de 3 uur gefietst. Zelfs nog sneller dan in februari, ik denk zelfs het snelst ooit. 💪 En ja, nu is de vraag of het komt door mijn eigen kracht of door mijn nieuwe ‘strategie': elk half uur even stoppen voor een gelletje of bananen reep. Of zoals ze hier thuis zeiden: “Oh, doping”. 😅
Hoe dan ook: het schept vertrouwen voor over 1,5 maand.

En dan nu nog even het ‘is het goed rusten’-gedeelte: een paar weken geleden hebben we een aantal dingen in onze overkapping veranderd en toen was er opeens plaats voor onze hangmat:

Daar maak ik nu dus even tevreden gebruik van.

En ja sorry, ik kon het natuurlijk niet laten: 🙈 👍👍