242. Delen

Naast dat het afgelopen week lange en intensieve dagen waren, waren het ook gekke dagen. Het is niet bij iedereen even goed bekend, maar er was bij mij vroeger geen 'normale' thuissituatie. Mijn relatie met mijn vader was moeizaam, en dat maakt het nu dan ook raar wat ik er allemaal van moet denken en hoe ik me op dit moment voel.

Ik heb een aantal keer de terechte vraag gekregen of ik dit wel allemaal met iedereen moet gaan delen of dat ik het voor mezelf moet houden. Ik heb hier goed over nagedacht en uiteindelijk heb ik besloten om voor het eerste te gaan. Naast het schrijven over mijn gekke fietsavonturen, hebben mijn verhalen soms ook een boodschap die ik wil vertellen.

Ik schreef in mijn vorige verhaal ook over het minder goed slapen en veel wakker zijn. Maar dat komt mede omdat ik continu in mijn hoofd bezig ben met deze verhalen, de juiste woorden, de juiste zinnen, de juiste opbouw. Het op papier zetten van al deze gedachten is mijn manier van verwerken.

Wat ik ga schrijven is niet dé waarheid. Het is hoe ik het beleefd heb, hoe ik het ervaren heb. Ik verwacht dat mijn broer delen zal beamen, maar het op sommige punten wellicht anders zal zien. Maar dat is ook niet erg. Zolang we elkaar en elkaars mening en gevoelens maar respecteren. En dat laatste gaat trouwens niet alleen over ons twee, maar over elke relatie op deze wereld. Ik weet het, het is een utopie, maar het zou toch mooi zijn als we allemaal wat milder en verdraagzamer naar elkaar toe zijn. Want waar gaan die meningsverschillen soms nou echt over?

Het is niet mijn intentie om mijn vader zwart te maken en om verwijtend over hem te schrijven. Mijn verhalen zijn ook niet bedoeld om zielig gevonden te worden. En ik wil niet alleen schrijven over hoe het was, maar misschien nog wel meer over hoe het had kunnen zijn. Maar ik weet ook heel goed: er zijn dingen in het leven die je niet in de hand hebt. Maar dan is de vraag hoe je hier uiteindelijk mee omgaat.

Tot slot: de komende verhalen zullen zeker niet alleen maar serieus, zwaarmoedig en somber van toon zijn, want ik wil vasthouden aan mijn stijl van schrijven. En dat is toch op een vrolijke manier. En smileys horen daar ook echt zeker bij! 😊 Want ja, die zijn toch onderhand mijn ‘handelsmerk’ geworden! In what’s appjes, e-mails, verhalen, privé en op mijn werk: in elk bericht gooi ik er wel een of andere smiley tegenaan. 😉