243. Zoals het was

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ik vond mijn vader een stugge dwarse Zeeuw, die zijn emoties niet uitte.

En daar heb ik, zeker de laatste 30 jaar, last van en moeite mee gehad. Hoe je bent opgevoed en onder welke omstandigheden je bent opgegroeid hebben grote impact op hoe je je verdere leven leidt.
(en laat ik gelijk duidelijk zijn dat ik me er terdege van bewust ben dat er gezinnen zijn waarbij het allemaal nog veel erger en schrijnender is!!)
Misschien kan en mag ik mijn vader sommige dingen dan ook niet kwalijk nemen. Hij zal hoogstwaarschijnlijk precies hetzelfde hebben gehad: zijn opvoeding, zijn omstandigheden, die invloed hebben gehad op hoe hij na zijn jeugd heeft geleefd en de dingen heeft gedaan.
En ik weet natuurlijk ook dat we destijds een traditioneel gezin waren: de man bracht het geld binnen en de vrouw zorgde voor het huishouden en de kinderen.

Stug
Dit in de zin van niet meegaan met veranderingen. Het verschuilen achter “Ja, maar ik ben nu eenmaal zo” vond ik altijd veel te makkelijk. Ik zag bij hem nooit de wil om te veranderen.

Dwars
Dat was op meerdere vlakken.
Zoals bijvoorbeeld het niet aannemen van hulp. “Nee, we doen het allemaal wel zelf”. Nou, ik weet dondersgoed dat je het echt niet allemaal alleen hoeft te doen. Hulp zoeken en krijgen is niet erg. En het is zeker geen teken van zwakte!
Of een ander voorbeeld: geef gewoon eens eerlijk toe dat je het een keer mis hebt. Het is misschien niet altijd even leuk om te doen, maar vaak valt het eigenlijk best wel mee. En kun je er misschien later ook zelfs nog wel om lachen. 😁
Of als je een meningsverschil met iemand hebt: accepteer dit dan en ga samen verder, in plaats van elkaar een leven lang niet meer te zien en te spreken.

Emoties
Dan was er nog het onvermogen van mijn vader om zijn emoties te tonen. Misschien verlangde ik wel naar iets dat er gewoon niet was.

Praten
We hebben nooit echt (goede) gesprekken gehad. Vroeger niet, maar ook niet later. Ik vroeg wel regelmatig hoe het met hem ging, maar spraakzaam was hij niet. Het was een man van (heeeeel) weinig woorden (ja, ik weet het: ik ben nét even iets anders 😂). Het enige echte gesprek dat ik me kan herinneren is toen hij op mijn slaapkamertje kwam aan het eind van de brugklas: “Je mag 2 VWO proberen, maar als je te veel moet leren dan stoppen we ermee”.
Ik heb de laatste jaren af en toe wel eens de gedachte gehad om hem te vragen of hij gelukkig was. En of hij nog iets speciaals wilde doen. Maar uiteindelijk heb ik dat nooit gedaan. Het is een slap excuus van mijn kant, maar de afstand maakte het ook dat ik niet effe langs kon gaan voor een bakje koffie. En aan de telefoon zou deze onderwerpen ook niet goed overgekomen zijn.   
Heb ik spijt?
Misschien wel, ik weet het niet. Al denk ik ook niet dat ik echt duidelijke antwoorden van hem gehad zou hebben. En diep van binnen wist ik de antwoorden eigenlijk al. En hem hier dan bewust mee confronteren was ook niet fair richting hem. 
Met mijn vader kan ik geen gesprekken meer voeren, maar met anderen nog wel. En daar hecht ik heel veel waarde aan!!

Ik heb het er regelmatig met Caroline over gehad dat ik niet zoals mijn vader wil zijn. En gelukkig kreeg ik het antwoord dat dat op dit moment zeker ook niet het geval is! 😊 Al weet ik ook dat ik een aantal minder goede karaktereigenschappen heb die wel heel hardnekkig zijn! 😅 Maar goed, ik heb in ieder geval de wil om dingen te veranderen en hulp te accepteren daar waar nodig!! 💪

Om dit verhaal af te sluiten wil ik graag nog twee belangrijke dingen met jullie delen:

• Heb je een goede band met je vader, moeder, broers, zussen en andere familieleden: koester het! Het is echt niet vanzelfsprekend! Steek er de tijd in!
• En zorg ervoor dat je nog op tijd zegt wat je altijd al had willen zeggen. En doe nog iets samen voordat het niet meer mogelijk is!