244. Trots

Het is alweer de 23e van de maand. En ik kan zeggen: het waren 4 hele drukke en hectische weken!

Helaas gaat mijn vader, naast mijn 50e verjaardag, ook mijn fietsuitdagingen niet meer meemaken. Ik kwam er vorig jaar achter dat hij toch wel bezorgd was als ik weer aan zo’n nieuw avontuur begon, zeker bij de bergbeklimmingen. Hij had er nog nooit iets over gezegd, tot net voordat ik naar Italie vertrok om de Stelvio te gaan beklimmen: “Dat worden weer slapeloze nachten”. Ik was superverbaasd om dat te horen. Uiteindelijk heb ik hem in die week elke dag gebeld om te zeggen hoe het met mij ging.

Ik weet verder ook niet of mijn vader trots was. Misschien was hij dat wel, maar dat liet hij nooit (rechtstreeks) aan mij blijken. Zoals in het vorige verhaal al aangegeven: hij zei nooit zoveel. En ja, ik heb het ook nooit echt expliciet aan hem gevraagd: “He pa, ben je trots op me?” Maar ja, dat doe je eigenlijk ook niet. Alhoewel ik thuis wel af en toe hoor “Zit je weer complimentjes te vissen?” 😂
Tsja, achteraf gezien had ik het misschien ‘gewoon’ wel eens een keer aan hem moeten vragen…

Op mijn werk wordt er veel aandacht geschonken aan het geven van complimenten aan elkaar. En in andere families zal dat best ook wel gebruikelijk zijn. Maar als je er niet mee opgegroeid bent, dan is dat zeker niet vanzelfsprekend!

Dus bij deze de vriendelijke oproep: zeg gewoon eens tegen iemand (of meerdere iemanden 😉) dat je trots op hem of haar bent. En dan wel spontaan en gemeend, en niet omdat ik dat nu vraag. Het kost je niks en de ander zal zich er zeer zeker beter en gewaardeerd door voelen en het zelfvertrouwen zal omhoog gaan! (en als je wil, kun je hem of haar er ook nog een knuffel bij geven. Al is dat bij je leidinggevende misschien een beetje gek! 😅)