303. Iets nieuws

De kans is heel groot dat je op dit moment denkt: wat heeft Peter nu weer verzonnen?

Nou, ik ga iets doen wat ik nog niet zo heel vaak in mijn leven heb gedaan: Niets!

Rust, rustig aandoen, rustmomenten pakken, rust in mijn kont, …. allemaal woorden die al regelmatig voorbij zijn gekomen in mijn verhalen. Het is een eeuwenoud probleem, nou ja, in mijn geval eigenlijk een ‘halve eeuw’-oud probleem. 😉

Ik ben gewoon (te) actief, een bezige bij, een Duracell konijntje. Maar hoewel ik in mijn hoofd van alles wil, werkt mijn lichaam helaas even niet mee. Blijkbaar is een Duracell batterij op een gegeven moment ook gewoon op…

Ik zit deze week op het oude vertrouwde Wolfsven. Het fijne toevluchtsoord om beter tot rust te komen, om het eerste gedeelte van die batterij op te laden. En ja, dan zit ik dus af en toe met m’n beentjes op de bank: 😊
   

Het is een terugkerend iets bij mij, dat weet iedereen onderhand wel. En elke keer schrijf ik er over, zo ook 200 verhalen geleden. En waar ik toen over schreef is nu heel toepasselijk, gezien wat er gebeurd is de afgelopen weken: Lummelen …… met ‘Ma’ 😊

Het is tot nu toe ook wel een intensief jaar geweest, dat zal ik zeker niet ontkennen. Alle dingen die ik zelf heb ondernomen, maar ook veel dingen die me/ons zijn overkomen:

• En dat begon al in januari met het overlijden van mijn vader, inclusief de nasleep de maanden erna (maar daar schrijf ik later nog een keer over)
• In diezelfde maand kwam ook het bericht over de reorganisatie op mijn werk. Ik zeg altijd: je hebt privé en werk. En één daarvan moet stabiel zijn, zodat je de pieken en dalen bij de ander beter kan opvangen. Maar dat is sinds januari dus niet het geval. Want ook al heb ik eind juni te horen gekregen dat ik mocht blijven, de onzekerheid en perikelen rondom deze reorganisatie zijn al 8 maanden bezig en zullen nog wel even doorgaan
• Begin september had ik het idee om even pas op de plaats te maken, maar dat liep zoals jullie weten helaas anders. Het overlijden van mijn moeder en alles daaromheen was net de druppel

Door bovenstaande, maar ook door allerlei andere omstandigheden heb ik dit jaar gewoon te weinig geslapen. En dat breekt uiteindelijk toch op. Ja, ook zelfs bij mij. Velen zullen nu natuurlijk zeggen dat het goed voor me zal zijn als ik wat langer in bed blijf liggen, maar ik word er zelf echt niet blij van. Bij mij overheerst dan het gevoel dat ik dan niks / minder heb gedaan. Misschien is het niet goed voor te stellen (en dat is eigenlijk maar goed ook!), maar dit is hoe het in mijn hoofd er aan toe gaat.

Verder heb ik sinds vorige week een aantal afspraken verzet. Maar dat gaat in mijn hoofd niet zo makkelijk, want ja: “Deze afspraken zijn juist leuk en later heb ik toch ook weer andere dingen staan”.
Maar ik was er echt te moe voor. En het voelde ook niet goed, omdat ik dan geen fijne en goede gesprekken kon aangaan. Als ik het niet zie als ‘Afzeggen’, maar meer als ‘De afspraak is niet weg, alleen wat later in de tijd’, dan zal ik er denk ik ook minder last van hebben.

Ga ik dan nu van 100 naar 0? (of in mijn geval: van 150 naar 0 😅)

Helemaal niks doen gaat het natuurlijk niet worden. Dat kan ook niet, het dagelijkse leven gaat ook gewoon door.

Dus in plaats van ‘Niets’ is het beter om te zeggen: ‘Minder’. Maar wel zodanig minder dat ik me er nog wel fijn bij blijf voelen.

En niet alleen ‘Minder’, maar ook ‘Een tandje langzamer’, dat zal denk ik ook zeker gaan helpen (en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn omgeving!).

Conclusie: deze bezige bij moet iets minder vaak en iets langzamer gaan fladderen en dan kijken of hij daar dan nog steeds tevreden mee is. Want dat is wel een vereiste.
We gaan het gewoon een tijdje proberen. En ja, ik weet heel goed: ik heb al veel vaker gezegd dat ik het rustiger aan moet doen. Maar misschien moet ik het gewoon gaan zien als een nieuwe challenge. En hopelijk krijg ik hier dan net zo’n euforisch gevoel van als bij al mijn eerdere uitdagingen de afgelopen jaren…