306. Verbinding

Al vanaf dag 1 dat ik begonnen ben met het schrijven van verhalen krijgen ook onze kinderen een e-mail met de melding dat er weer een nieuw verhaal klaar staat. Uiteraard vind ik het harstikke leuk als ze mijn verhalen dan ook vervolgens lezen. Maar dat is niet altijd het geval.

Jarenlang zat ik er best wel boven op met vragen als: “En, heb je mijn verhaal al gelezen?”. Ik was uiteraard trots op mijn fietsavonturen en bijbehorende verhalen en ik wilde dan ook graag dat zij ze ook lazen. En ja, ik zal eerlijk zijn, ik vond het dan ook niet altijd even leuk als dat dan niet gebeurde.

Ik heb hier over nagedacht en meerdere dingen zijn de revue gepasseerd:

• Als iemand continue aan het ‘pushen’ is dan kan het zomaar zijn dat de zin om iets te doen bij de ander minder en minder wordt
• Of ik vroeg het op een moment dat ze ook niet de mogelijkheid hadden om het verhaal te lezen, bijvoorbeeld tijdens het avondeten of als we ergens waren
• Verder is e-mail nou ook niet echt iets wat de jeugd als communicatiemiddel gebruikt. Dus ja, er komt dan wel op de telefoon een ‘nieuwe e-mail’-notificatie in beeld, maar ja, zodra deze weer verdwijnt (of weggeswiped wordt), dan is het ook redelijk snel weer uit de hoofden verdwenen. Ik begin dat ook steeds beter te begrijpen. Mijn brein is wat dat betreft iets te overgeorganiseerd/te gestructureerd, maar dat is ook niet ‘normaal’ 😅
• En ze hoeven eigenlijk de verhalen ook helemaal niet perse te lezen, want ze krijgen het zelf wel uit eerste hand te horen (ok, ok, ik geef toe: misschien soms wel ‘tot in den treure’ 😂). Of ze waren er soms gewoon zelf bij!
• Tot slot: laat het duidelijk zijn: ik neem hen helemaal niks kwalijk! Ze hebben ook hun eigen dingen, hun eigen leven. En dan snap ik ook wel dat ze niet zitten te wachten op die verhalen van die ‘oude man’ 😉

Maar er zijn ook verhalen die niet over mijn fietsen gaan, maar, zoals bijvoorbeeld de laatste verhalen, over wat er in mijn hoofd omgaat: mijn uitdagingen en inzichten. Daarvan vind ik het wel belangrijk dat ze dit te weten komen. De momenten dat we met z’n allen aan de keukentafel zitten zijn schaarser, dus het lezen van mijn verhalen kunnen ze dan op hun eigen plek en op hun eigen moment doen.

Afgelopen weekend had ik het hier met Lars over en toen bedacht ik me ook ineens dat naast dat ik het verschaal schrijf en jullie het vervolgens lezen, het ook eigenlijk een ‘contactmoment’ tussen ons is. In het algemeen spreken mensen elkaar weinig, omdat iedereen het 'druk' heeft. We hebben allemaal ‘geen tijd’. Maar via mijn verhalen is er even 'verbinding'. Ik had me dat eigenlijk nooit zo gerealiseerd. En dat voelt nu als een zeer waardevolle toevoeging.
Het creëert een moment dat je weer even met elkaar verbonden bent, een moment waar je aan de ander of over het onderwerp nadenkt. Een reactie, op welke manier dan ook, is altijd fijn, omdat hier dan een gesprek uit ontstaat.
Dus ook al zien, bellen, appen we elkaar niet elke dag, zo geven de verhalen, in ieder geval voor mij, een extra verbindende betekenis!