209. Wat ik gisteren toch gedaan heb…

2:11 uur: wakker… tsja, het klopt dat ik op tijd wilde vertrekken, maar dit was wel heel vroeg. Nu ken ik tenminste 1 persoon die zich hier niet echt meer over verbaast. 😅 Want het is vaker zo: als er iets 'spannends' te gebeuren staat, is Peter vroeg wakker (nou ja, zeg maar: midden in de nacht!).

Uiteindelijk heb ik het nog weten te rekken tot kwart over 4 en ben toen maar mijn bed uitgegaan.
En zo sta je vrolijk lachend om iets voor vijf buiten:

Met de route al in mijn hoofd ben ik vervolgens ‘infietsend’ naar Prato gepeddeld.

En daar ging de ‘eenmanstrein’: de weg compleet voor mij alleen! Wat een verschil met de dag ervoor, geen andere auto's, motors of fietsers. Complete stilte! Wat een genot!

Het stijgingspercentage werd langzaam opgevoerd en na een paar kilometer kwam ik de eerste haarspeldbocht tegen:
   
En ja, als er niemand anders is, dan kan je ook gewoon midden op de weg gaan staan 😁

In het bos werden de bochten er trouwens ook niet echt minder scherp op 🙈

Na 11 kilometer even gestopt bij een watertappunt om de bidons bij te vullen met fris bergwater. Of zoals het op het bordje stond: “Reines wasser ist die beste Medizin der Welt”.

En ja, dan kom je uit het bos, en dan zie je dit uitzicht! Genieten geblazen!

Bocht na bocht telde ik af, en toen was ik op de helft. Het ging best wel goed tot dan toe. En toen zag ik links van het bord mijn eindbestemming. Hmmm, het echte werk moest nog beginnen!

Handig was trouwens dat het thuisfront mij tijdens de beklimming goed kon volgen:

(ja, mijn what’s app foto is sinds vanochtend gewijzigd 😉)

En dan! Na een aantal uur zwoegen wil je een foto maken van de laatste haarspeldbocht! Is het bord weg! Ik vermoed dat deze ergens als souvenir in een kamer hangt! 😂

Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. De laatste paar honderd meter nog naar boven, en …. Gehaald! 💪

Het was op dat moment kwart over negen, dus ik had kunnen besluiten om naar beneden te gaan en weer in mijn bed te kruipen.  
Maar ja, zou het nog een tweede keer lukken, wat is verstandig, wat zegt mijn hoofd, wat zegt mijn lichaam, ….

En toen ben ik naar één van de vele souvenirwinkels gelopen en in het kader van “#Durf te vragen” gevraagd of ik mijn rugzak mocht achterlaten en even mocht omkleden.
Met schone kleren aan en goede moed ben ik aan de afdaling naar Bormio begonnen! Dat ging natuurlijk lekker snel 🤣

En toen was het moment aangebroken om diezelfde weg weer naar boven te gaan fietsen. Het was pittig en zeker als je op 1/3 van de beklimming bent en dan dit bord ziet:

Maar eerlijk is eerlijk; soms was het ook iets vlakker: een kilometertje met slechts 3% stijging. Dus dan kon ik effe rustig fietsen. 🤪

Maar achterom kijkend waren de stijgingspercentages over het algemeen toch echt wel hoger:

En toen kwam nog het ‘venijn’: de laatste drie kilometer met nog 250 meter omhoog!

Op pure wilskracht en doorzettingsvermogen is het me gelukt en kwam ik uiteindelijk voor de tweede keer aan op de top! 💪💪

Na een half uur uithijgen was het tijd om naar beneden te gaan. Er kwamen wat meer wolken en het was ook harder gaan waaien. Ik moest in de afdaling dan ook af en toe goed oppassen voor windvlagen.
Ik ging via de Umbrail pass naar beneden, want ik wilde niet via de 48 haarspeldbochten terug, met al de andere auto's, motors, etc. Dat laatste is ook echt minder relaxed en leuk, omdat je dan constant aan het afremmen ben en heel traag gaat (misschien vinden sommigen dit wel fijn, maar ik ben niet uren aan het klimmen om vervolgens met een slakkengangetje naar beneden te gaan 🤪).

Onder aan de berg begon het wat meer te regenen en uiteindelijk kwam het met bakken uit de hemel. Bij ons kan het een hele dag motregenen, maar als het hier in de bergen regent dan kunnen dat flinke regen/onweersbuien zijn. Ik was nat tot op mijn onderbroek! Uit mijn schoenen stroomde water! Ik was niet chagrijnig, want de trots had nog steeds de overhand, maar 30 kilometer fietsen terug naar het appartement had ik toch liever met een zonnetje gehad. 😉

Al met al heb ik 7,5 uur op de fiets gezeten en 120 kilometer weggetrapt met totaal 3.400 hoogtemeters.

Vandaag stond in het teken van opruimen, bijkomen en laten bezinken van hoe het gisteren allemaal verlopen is. Morgen zal ik over dit laatste een terugblik schrijven.

Maar nu eerst ……. even helemaal niks!! 😊