210. Terugkijkend

Gisteren het heroïsche verhaal, vandaag de andere kant van de medaille: Heb ik te veel gedaan? Was het het waard? Of had ik het toch gewoon bij 1 keer moeten houden?

Nou, als ik eerlijk ben had ik in Bormio wel een klein beetje spijt dat ik weer naar boven moest. Maar er zat niks anders op (nou ja, ik had de bus kunnen nemen 😂).

Ik ben diep gegaan. Onderweg kreeg ik geen hap meer door mijn keel en ben vaker moeten stoppen, omdat het gewoon echt even niet meer ging.

En Marcel: de uitspraken "Pijn is tijdelijk en de herinnering is voor eeuwig" en "Met een glimlach gaat alles makkelijker" zijn zeer regelmatig door mijn hoofd geschoten. En ik heb zeker ook aan Lumo gedacht, nou, nog beter verwoord: de laatste kilometers ben ik er gewoon tegen gaan praten en om hulp gevraagd! 😊 Zo ben ik uiteindelijk toch boven gekomen. 💪

Boven aan de top hield ik het niet meer droog. Waren het tranen van geluk? Nou, eerder tranen van er helemaal doorheen zitten. Maar ook de ontlading dat ik het toch gehaald had! En hoe fijn is het dan om (snikkend) je verhaal te doen aan je lieve vrouw aan de andere kant van de lijn! 😘

Hoe beleef ik het nu?
Het is een wereld van verschil met hoe het destijds bij de Mont Ventoux is gegaan. Ja, ik ben tot/over de grens gegaan. Mijn maag en darmen hadden er donderdagavond en -nacht flink last van. Nu gaat het gelukkig wel wat beter, maar lichamelijk moet ik echt nog herstellen.

En ik heb mijn lesje trouwens ook wel geleerd: bij een volgende keer moet de voorbereiding écht anders! Ik ben niet slim geweest (zeg maar: dom) om weer veel te veel te doen de afgelopen maanden. Ik werd er thuis ook niet vrolijker van. Het was goed dat ik de afgelopen twee weken even flink op de rem ben gaan staan. Maar ik moet ook toegeven: het was ook niet echt helemaal mijn eigen vrije keuze: mijn lichaam zelf vond het echt wel even genoeg. ☹

En wat nu?
Ik had van tevoren in mijn gekke hoofd bedacht dat ik misschien vandaag ook nog wel een andere berg zou kunnen gaan beklimmen, de Gavia. Deze ligt bij Bormio, dus zou ik eerst weer helemaal met de auto de Stelvio over moeten, daar gaan fietsen, en dan weer terug (waarschijnlijk ‘file’ rijdend). Nee, dat zou uiteindelijk niks extra’s toevoegen aan de totale belevenis hier.
In plaats daarvan heb ik vanochtend mijn wandelschoenen aangetrokken en heb nog genoten van de omgeving op 2.000 meter hoogte:  
  

En als afsluiter 😎 

Dus, conclusie: was het het waard?
Mijn antwoord hierop is: Ja, meer dan!! De trots overheerst nog steeds!!
Ik heb er echt alles uitgehaald wat op basis van mijn huidige conditie kon. Die derde keer naar boven was never nooit niet gelukt. Het ging donderdagavond nog wel heel even door mijn hoofd: zal ik nog een keertje terugkomen voor de Triple Stelvio? Mijn antwoord op dit moment is: ik denk het niet, ik heb nog genoeg andere leuke fietsavonturen in mijn hoofd. 😉

Morgen nog een hele dag terug naar huis rijden, maar wel met een mega-ervaring rijker! 💪

Dank voor al jullie steun de afgelopen weken en de ‘Je kunt het’, ‘Veel succes’, ‘Geniet ervan’ en 'Pas goed op'-reacties! Dit allemaal heeft me ontzettend geholpen om mijn Stelvio-doel te behalen!! ❤️