225. Decennium

Waar bij de Stelvio beklimming mijn racefiets met me mee mocht, is binnenkort mijn andere trouwe metgezel weer eens aan de beurt: mijn mountainbike (en nee hoor Marcel, niet getreurd, met jou erbij is het altijd nog veel gezel…liger! 😁)

Deze kameraadschap tussen mens en fiets gaat alweer terug tot 2015: daar stond ie dan voor onze vorige huis, net nieuw uit de verpakking, blinkend, met nul kilometer op de teller:

Wat was eigenlijk de reden dat ik toen deze fiets heb gekocht?
Dan moeten we nog naar een jaartje eerder: tijdens mijn sabbatical in 2014 zat ik een weekje in de Franse Alpen, en zag op een dag een oudere man met een baard de Col du Galibier beklimmen (en nee, het was niet Sinterklaas!). En toen dacht ik: “Dat wil ik ook!”. Ik werd natuurlijk gelijk weer dolenthousiast en was al plannen aan het maken voor het jaar daarna. Maar ja, ik was niet voor niks 3 maanden even niet aan het werken, dus misschien moest ik dit fietsdoel maar wat verder in de tijd doorschuiven! 🤪 (ok, ok, ik ben wat dat betreft nog steeds niet echt veel veranderd! 🙈)

Bij thuiskomst was ik nog steeds erg enthousiast, en ik weet nog dat ik naar een fietsenwinkel hier in het dorp ging en aan de verkoper vertelde dat ik een fiets zocht waar ik 1) een berg mee kon beklimmen, 2) waar ik in de bossen mee rond kon sjeezen én 3) ook nog kon gebruiken voor mijn woon-werk ritjes. “Ahaaaa, dus eigenlijk een 3-in-1 fiets!” zei de man achter de toonbank. Ik had verwacht dat hij vervolgens drie verschillende fietsen zou laten zien, maar hij kwam er dus met 1 aan!

De Col du Galibier was vanaf dat moment mijn eerste echte fietsdoel. Na wat ‘rond lobbyen’ wilden Bas en Jan-Willem ook wel mee om deze geweldenaar te gaan beklimmen. Planning: september 2016 (dus ja, inderdaad verstandig een jaartje later 😊)

In de tussenliggende periode moest er natuurlijk wel getraind worden. Mijn eerste ‘verkenningstocht’ in de bergen was in 2015:

En ik werd alleen nog maar enthousiaster! 😅

En in het voorjaar van 2016 heb ik samen met ex-collega Harm “Limburg Mooiste” gefietst, een mooie wielerronde door het Zuid Limburgse heuvellandschap:

Maar toen was het tijd voor het echte werk na de zomervakantie:

• De sfeer zat er op de heenweg in ieder geval al goed in

• De ‘warming up’-beklimming een dag voor D-day ging nog met twee vingers in de neus
  
• En na een goed en stevig ontbijt gingen we op pad
• Onderweg bij de Col du Telegraphe nog een gezamenlijke foto gemaakt
• En uiteindelijk was daar de finish
  (en na zoveel jaar heb ik nog ontzettend veel respect voor Jan-Willem die toen ongetraind ‘effe’ die berg omhoog fietste! 💪 Tot 5 kilometer voor het einde…)

En daarna had ik de smaak goed te pakken, met elk jaar nieuwe fietstochten, zoals bijvoorbeeld de Amstel Gold Race in 2018. Al was het voor de één onderweg iets ongemakkelijker dan voor de ander:

Maar uiteindelijk kwam toch nog alles goed… 😉
      

Dus conclusie: mijn mountainbike heeft me al vele kilometers ergens gebracht. En andersom trouwens ook: ik heb hem ook al vele kilometers meegenomen! 😂
Samen hebben we veelal hoogtepunten beleefd (en ja, inderdaad: ook het bekende dieptepunt in 2018 bij de Col du Galibier…).

En dit jaar mag hij dus alweer zijn 2e lustrum vieren! Een goede reden om hem in het zonnetje te zetten. Vorige week heb ik hem een mooi cadeau gegeven voor zijn bewezen diensten tot nu toe: een grote onderhoudsbeurt bij de fietsenwinkel waar ik normaliter ook met mijn racefiets naar toe ga. 🤣 Hij was als een kind zo blij, want eerlijk is eerlijk: het was ook echt wel nodig. Door het vele gebruik de afgelopen jaren was het een en ander wel aan vervanging toe (en nee, zijn laatste onderhoudsbeurt was niet 10 jaar geleden!).

Toen ik samen met hem terug naar huis fietste met alle nieuwe onderdelen erop was het weer als vanouds: we vlogen geruisloos over de weg. Heerlijk! 😊