201. Dubbel gevoel

Allereerst: hartelijk dank voor al jullie leuke en lieve reacties op mijn vorige verhaal, via welk communicatiemiddel dan ook!! Erg leuk om te lezen/horen dat ik zeker nog door moet blijven gaan met mijn verhalen! 😊

Oh ja, zou ik bijna vergeten (nee, dat is natuurlijk gelogen. Ik vergeet niet zomaar iets. Verhaal nummer 200 moest iets speciaals zijn, dus het verhaal dat nu voor je ligt moest maar eventjes op zijn beurt wachten. 😂)

Vorige week zaterdag ben ik weer een keer naar Trois-Ponts gereden, oftewel: de Ardennen.

Ter herinnering: vanuit dit dorpje zijn 6 klimroutes uitgezet: de zogenaamde Alpe d’HuZes ‘lusjes’. Je keert elke keer terug naar de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt en op dat moment kun je de beslissing nemen of je een volgende lus wilt gaan fietsen of dat je het wel goed vindt.

Ten tijde van de Alpe d’HuZes zijn we hier ook een aantal keer geweest. De eerste keer was in september 2020, oftewel: de corona periode. En dat zie je dan ook aan het afstand houden en onze weelderige haardossen! 😁

In het kader van “Wie wat bewaart die heeft wat” had ik de avond ervoor de uitgeprinte lusjes met aantekeningen van onder het stof gehaald:

Zo kon ik toch redelijk snel een keuze maken met welk lusje ik zou beginnen en wat handig was voor daarna.

Doelstelling was deze keer niet om alle routes te gaan fietsen, maar om weer even het klimmen te ervaren.
   

De weeromstandigheden waren helaas niet ideaal: een stevige wind en in de ochtend regen, dus bij de eerste twee afdalingen was het toch echt wel even oppassen geblazen.

Toen ik aan het einde van de dag terug naar huis reed had ik een beetje dubbel gevoel:

• Ik had 4 van de 6 lusjes gereden. Nou ja, ik zal eerlijk zijn, ik heb de laatste niet helemaal uitgereden. Mijn benen gaven aan dat ze echt niet meer konden. Wat op zich ook wel realistisch was, want wat schreef ik in mijn vorige verhaal: “die ook soms/regelmatig/net iets te vaak over zijn grenzen heen gaat om zijn doelen te bereiken”. En dat was eigenlijk de afgelopen maanden weer het geval geweest. Iets met te veel hooi op mijn vork nemen. In mijn hoofd vond ik het niet te veel hooi, maar mijn lichaam vond blijkbaar van wel. ☹ En nu denk je wellicht: leert hij het nou eens nooit? Ja, ik weet het: het is een hardnekkig iets…
• Aan de andere kant: totaal iets meer dan 2.000 hoogtemeters gefietst, dus dat was nou ook weer niet heeeel slecht. Maar ja, het ligt nog wel ver verwijderd van het uiteindelijke doel.

Maar goed, op dat moment stelde ik mezelf maar een beetje gerust met de gedachte: “Een slechte generale belooft een goede première!”

Sinds afgelopen maandag doe ik het rustiger aan, zowel op het werk als privé. Hopelijk kan ik dit volhouden totdat ik richting het zuiden vertrek. En ja, zoals jullie weten: dat is dus voor mij een hele uitdaging! 😅