246. Rust

We zijn de afgelopen weken al druk bezig geweest om het huis van mijn vader op te ruimen. Hij las altijd veel, dus er staan nu heel veel dozen met boeken erin. We zouden zo een boekwinkel kunnen beginnen. 😁

Ik ben ook zo goed als op het punt gekomen om het boek over hem te sluiten. Het ‘Had ik maar’ los te laten en weer vooruit te kijken.

Hij is nu ‘in rust’. De laatste jaren waren verre van geweldig. Hij sprak niemand meer, mijn broer en ik waren de enige mensen die nog langskwamen en hij kwam al jaren de deur niet meer uit. Naast dat dit kwam door zijn eigen manier van leven en de keuzes die hij maakte, kreeg hij ook steeds meer last van fysieke problemen. Het is goed zo…

En wat rust betreft: het idee was dat ik twee weken geleden een weekje rust in ’t Wolfsven zou hebben. Nou, zoals iedereen nu wel weet, liep dat nét even wat anders. Ik  ben er uiteindelijk wel geweest, en kon hierdoor ook afstand nemen van het dagelijkse leven en goed nadenken over alles en hierover mijn verhalen schrijven.
Ik ga proberen om de komende tijd af en toe wat meer rustmomenten te pakken. En misschien dat ik in het algemeen wel meer rust in mijn kont krijg! Tsja, wie weet. Dat ‘interne gevecht’ van ‘Altijd bezig willen zijn’ en ‘Blijkbaar vindt mijn lichaam dat ik af en toe moet rusten’ zal denk ik nog wel eventjes blijven. Of misschien wel voor altijd… 😅

Als laatste: we lopen een flink aantal jaar rond op deze aarde. Dus waarom zouden we er dan ook niet het beste van maken?
Ik hoorde iemand in een podcast zeggen dat hij (achter gezien!) eigenlijk blij was dat hij de shit die hij had gehad op relatief jonge leeftijd had meegemaakt. Omdat hij juist daarna nog lange tijd had om het op een andere manier te doen. Hij is meer tevreden met en over zichzelf en vele malen gelukkiger dan voorheen.
Bij het overlijden van Francis was ik slechts 23 jaar. Ik heb daarna zeker wel stappen gezet, maar ben nog niet waar ik wil zijn. Maar goed, ik ben dan ook nog geen 50! Dus er is nog tijd genoeg!! 😊