309. Verzadigd

Het appartement waarin we verbleven was goed, maar het was zeker geen 5 sterren hotel (het prijskaartje voor hartje Londen zou dan ook flink hoger zijn geweest 😅).
De eerste nacht hadden we niet heel goed geslapen. Dat kwam omdat de bedden helaas niet net zoals thuis waren (wat eigenlijk heel vaak is) en ook omdat, in vergelijking met het ‘vredige Geldrop’, er buiten meer lawaai was. Om de anderen wat meer rust en ruimte te gunnen had Lars daarom besloten om de dagen erna op de bank te gaan slapen (en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor!). Het nadeel voor hem was wel dat hij niet echt heerlijk sliep, met als gevolg een beetje ‘grumpy’ Lars op zaterdag. En dan is het natuurlijk zaak dat ik me daar niet te veel van aantrek en niet af en toe hier iets negatiefs over zeg. Maar dat was voor mij op sommige momenten gedurende de dag lastig.
En toen bedacht ik me gisteren ineens: het was natuurlijk gewoon superlief van hem, hij deed dit echt voor mij. Hoe kon ik dan eigenlijk die dag op hem mopperen... ☹
Ik heb net hierover met Lars een gesprek gevoerd en in alle openheid aangegeven dat dit geen goede actie van mij was daar in Londen. Ik wilde dit ook eerst rechtstreeks aan hem vertellen en niet dat hij het via mijn verhaal zou lezen. Vroeger kreeg ik thuis zelden iets uit eerste hand te horen en dat wil ik bij de kinderen echt voorkomen!
En gelukkig daarnet door Lars: “Apologies accepted!” 😊

Nadat we met z’n allen tijdens het zeer Engelse ontbijt (😁) hadden besproken wat we gingen doen, liepen we de deur weer uit voor een dagje ‘Exploring Londen’!

De ochtend bestond eerst even uit boodschappen doen en souvenirs halen en toen het weer tijd was om te gaan lunchen streken we neer bij de ‘Pret a Manger’ (oftewel ‘Klaar om te eten’ in het Frans). Uiteindelijk bleek dit ons favoriete lunchtentje te worden. We hoefden trouwens ook niet elke keer terug naar dezelfde locatie, want er zijn meer dan 275 ‘Pret a Manger’s in Londen!! En pret dat we hadden! 😉

Ondertussen was het gaan miezeren, maar redelijk snel ging het over in “It’s raining cats and dogs”, oftewel: het regende pijpenstelen (en ja, niet iedereen had schoenen aan die daar helemaal tegen bestand waren! 😅)

Er waren momenten dat niet iedereen het naar zijn of haar zin had. De regen en de vermoeidheid hebben natuurlijk invloed gehad op het humeur. En dat begin ik ook steeds meer te leren, te begrijpen en te accepteren. Mijn gedachten 'Ik vind het nu leuk, dus jij moet het nu ook leuk vinden' en 'We moeten het nu met z'n allen leuk vinden, want het is speciaal wat we doen, we zijn hier ook niet iedere week en niet iedereen doet dit' beginnen geleidelijk aan af te brokkelen.
Een aantal dagen voordat we naar Londen gingen hadden we al gezien dat het zou gaan regenen. Voorheen zou ik hier echt van balen, maar nu had ik me voorgenomen om me er niet druk over te maken en het te nemen zoals het zou zijn. Op het weer zelf heb ik geen invloed, alleen op hoe ik er op reageer. Ik moet zeggen dat het me in Londen best wel goed af ging. Maar dan is het natuurlijk niet fair om dat ook van anderen te verwachten, terwijl ik daar 50 jaar voor nodig had om die omslag te maken! 😊

Na de lunch liepen we richting St Paul's Cathedral, waar we onderweg op een hoek een wel heel smal gebouwtje tegenkwamen:

Dat deed me gelijk denken aan de Flatiron Building die Evy en ik in New York hebben gezien:

Zelfs in de regen zag de St Paul's Cathedral er indrukwekkend uit:

Via ‘mijn’ heuvel:

en de Millennium Bridge (welke te zien was in één van de films van Harry Potter) kwamen we uit bij het Tate Modern, een museum voor de moderne kunst. Oftewel: effe lekker droog binnen schilderijen en andere kunst bekijken! 😉
   

Daarna zijn we nog naar het Imperial War Museum gelopen, maar gedurende die 20 minuten hadden we beter onze zwembroek aan kunnen doen. Man, man, man, er kwamen wel heel veel katten en honden uit de hemel! 😂
   

Daarna wilde ik zelf (in mijn hoofd!) nog wel meer zien, maar Caroline kwam (wederom! 😊) met een mooi inzicht: er treedt op een gegeven moment verzadiging op. Je kunt nog blijven gaan, blijven rondlopen en dingen blijven bekijken, maar uiteindelijk komt er niks meer binnen en voegt het ook niks meer toe. En dat punt is bij iedereen anders en daar moet je ook rekening mee houden.

• Het is logisch dat deze vakantie met z’n vijven anders zou zijn dan de trip naar Porto met z'n tweetjes. Het is een andere dynamiek
• En dan nog niet eens vanwege drie kinderen, maar je hebt te maken met een groep van vijf mensen. Dus je hebt dan af en toe wat wrijving en discussie over waar naar toe, hoe lang ergens blijven, waar en wat gaan eten, etc, etc. Maar dat is ook niet gek
• Verder is een city trip überhaupt anders dan een normale vakantie
• En de kinderen zijn ook niet meer zo jong dat ze blindelings overal met je mee gaan en willen gaan
• Voor mij waren dit allemaal erg goede leerpunten, net als dat iets langere rustmomenten nemen echt niet erg is…

Tot slot:

• Op veel plekken in Londen zie je deze grijze eekhoorns rondlopen:
• En het is toch jammer dat je niet overal mag fietsen: 😉

Mijn takeaways na deze dag:

• Het was een zeer gevarieerde binnen/buiten dag! En eerlijk is eerlijk: als ik zo naar alle foto’s kijk, hebben we die dagen in Londen toch ook echt best wel veel gezien en gedaan!
• Iedereen was blij dat ze ’s avonds onder een warme douche konden stappen (zaterdagmiddag was er nog een monteur in het appartement geweest, omdat de cv-ketel het sinds vrijdagavond niet meer deed! 😅)
• Ik ben zo blij dat Caroline regelmatig met waardevolle uitspraken komt. Deze neem ik mee in mijn hoofd en steeds vaker(!) doe ik er dan ook iets mee! 😊 Voor mij hebben ze echt meerwaarde!